İSİG: Ocak ayında en az 141 işçi yaşamını yitirdi

İSİG'in hazırladığı rapora göre 2018'in ilk ayında en az 141 işçi iş cinayetlerinde hayatını yitirdi.

Raporda  141 emekçinin 120’si ücretli (işçi ve memur), 21’i çiftçi ve esnaftan oluştuğu, ölenlerin 2’si kadın işçi, 139’u erkek işçi, 2’si 14 yaş ve altında olmak üzere 5 çocuk çalışırken can verdiği, savaş nedeniyle yurtlarından gelen 10 mülteci/göçmen işçini yaşamını yitirdiği ifade edildi. 

Mülteci/göçmen işçilerin 5’i Suriyeli, 2’si Afgan, 2’si Pakistanlı ve 1’inin Tacikli olduğu; ölümlerin en çok inşaat, tarım, metal, taşımacılık ve belediye/genel işler işkollarında gerçekleştiği; en fazla ölüm nedeni yüksekten düşme, trafik/servis kazası ve ezilme/göçük olduğu; en çok iş cinayetinin ise İstanbul, Bursa, Antalya, Kocaeli, Konya, Adana, Aydın ve İzmir’de yaşandığına  ve ölenlerin 11’i (yüzde 8) sendikalı işçi, 130 işçi ise (yüzde 92) sendikasız, sendikalı işçilerin gıda, madencilik, metal, enerji, taşımacılık ve belediye işkollarında çalıştığına dikkat çekildi. 

İşçiler neden intihar ediyor?

İşçi intiharlarının dünyada 1980’li yılların sonunda Japonya’da ‘karojisatsu’ kavramı ile tanımlandığı belirtilen raporda intihar nedenlerine ilişkin ISİG'in raporunda şu ifadeler yer aldı:

"1- Günde 10-16 saat arasında çalışmış olmak, 

2- 4 hafta üst üste ortalama 65 saat ve üzerinde çalışmış olmak, 

3- 8 hafta üst üste 60 saat ve üzerinde çalışmış olmak.

Özellikle neoliberal saldırı politikalarının hayata geçirilmesi ile birlikte güvencesiz çalışma koşulları işçilerin yaşamını ciddi olarak tehdit etmeye başladı ve iş kazaları da hızla arttı. Halbuki iş kazaları gerekli önlemler alındığında ortadan kaldırılabilir. Yani işe bağlı intiharlar da önlenebilir bir sağlık sorunudur. Ancak önlenebilmesi için öncelikle iş kazası olarak kabul edilmesi gereklidir. İşe bağlı intiharların iş kazası olarak kabul edilebilmesi için ise çalışma ile ilişkili olduğunun ispatlanması gerekmektedir. Bu durumun zorluğu sorunun tanılanmasını ve boyutunu görünür kılmayı engellemektedir.

İşe bağlı intihar girişiminde bulunmadan önce işçilerde depresyon, tükenmişlik sendromu, kronik yorgunluk ve muhakeme yeteneğini yitirme gibi zihinsel belirtiler görülmektedir. Bu belirtilerin beraberinde çalışanlarda baş ağrısı, mide ağrısı, ishal, kabızlık, hafif ateş gibi fiziksel belirtiler de ortaya çıkabilmektedir.

İşe bağlı intiharlar sadece Japonya’ya özgü değildir. Fransa’da Renault ile Peugeot araba fabrikalarında ve France Telecom’da, Avustralya’da telekomünikasyon işçilerinde, Çin’de bulunan iPod, iPhone ve iPad üreten Foxconn fabrikasında ülkemiz basınına da yansıyan işe bağlı intiharlar yaşandı. Öyle ki Apple firması ‘İntihar etmeyeceğim kendime iyi bakacağım’ diye yazılı taahhüt almaya başladı.

Sonuç olarak işçilerin büyük mücadeleler sonucunda elde ettikleri; ‘8 saat, sendikalı, insana yaraşır şekilde çalışma hakkı’ ellerinden alınmakta ve her geçen gün güvencesiz çalışma koşullarıyla daha da kötüye gitmektedir. İşe bağlı intiharlar da güvencesiz çalışmanın işçilerin sağlığına olan bir yansımasıdır.

Tespit edebilen işçi intiharları

2013 yılında en az 15 işçi,

2014 yılında en az 25 işçi,

2015 yılında en az 59 işçi,

2016 yılında en az 90 işçi, 

2017 yılında ise en az 89 işçi işyeri içinde (işyeri dışında ise işe bağlı olarak) intihar ederek yaşamını yitirdi"