loading
close
Dolar: 5,46 TL
Euro: 6,20 TL
Sterlin: 7,26 TL
SON DAKİKALAR

Sıla: Öyle vahşi bir şeymiş ki çok garip bir uyanış yaşıyorsun

Sıla: Öyle vahşi bir şeymiş ki çok garip bir uyanış yaşıyorsun
Tarih: 25.12.2018 - 13:47
Kategori: Magazin

Ahmet Kural tarafından şiddete uğradıktan sonra ilk kez konuşan Sıla, "Biz bu dayak hadisesinden 5 dakika evvel aslında canım cicim’dik. Evlenmeyi, çocuk yapmayı konuşuyorduk. O yüzden ardından olanlar çok kırıcı. Zaten derin bir kırgınlık da hissediyorum" dedi.

Eski sevgilisi oyuncu Ahmet Kural tarafından şiddete uğrayan şarkıcı Sıla, olaydan sonra ilk kez konuştu. Hürriyet'ten Ayşe Arman'a konuşan Sıla, "Kendini çok kötü hissediyorsun, ruhun yırtılıyor... Gururun da çok inciniyor. Ama ben, kendimi mağdur olarak kabul etmedim. Utanacağım bir şey yapmadım. Dayak yemiş olmak benim utanmamı gerektiren bir şey değil, utanması gereken ben değilim" dedi.

Arman'ın Sıla'yla yaptığı röportaj'ın bir kısmı şöyle:

"-Çıkıp konuştuğun için seni tebrik ediyorum. “Kınanırım, küçük düşerim!” diye düşünmedin, çıktın konuştun... Sadece Sıla değildi konuşan, şiddet gören bütün kadınlardı. Sen bütün kadınların ortak sesi oldun. Bu çok değerli bir şey...

Ama kolay olmadı. Kendi içimde çok gittim geldim. Dışarıdan bakmakla, içinde olmak hakikaten birbirinden çok farklı şeyler. Dolayısıyla, “Şikâyetçi olayım mı, olmayayım mı?” diye çok düşündüm. Ben özel hayatını, iş hayatımı çok fazla ailesiyle paylaşan biri değilim ama bu olayda kendimi çok yılgın ve neredeyse ölü gibi hissettiğim için anneme, babama anlattım. Daha doğrusu annem, sesimden bir tuhaflık olduğunu anladı ve birden çözülüverdim. Sonra babamla da konuştum. Çok düşkündür bana. Annem, babam, teyzem, hatta sonra anneanneme kadar bütün ailem öğrendi başıma gelenleri. Ve o andan itibaren bana çok destek oldular...

"Öyle vahşi bir şeymiş ki çok garip bir uyanış yaşıyorsun"

-İzmir’de mi yaşıyorlar?

Evet. Sadece teyzem İtalya’da. Hepsi atlayıp geldi. Kuzenlerim Londra’dan geldiler. Tabii ki şikâyetçi olmam gerektiğini söylediler. Bir kadının arkasında ona sonuna kadar destek olan bir ailesinin olması çok büyük bir şans. Ben bugüne kadar kimseden şiddet-middet görmedim. Ailemden bir fiske bile yemedim. Son derece medeni insanlar. Çevremde de böyle şeyler yaşandığını görmedim, bilmiyorum... Telefonda anlattığım için beni görene kadar olayın boyutunu tam anlayamadılar. Sonra tabii beni görünce bunun itme, tokat gibi bir şeyden ibaret olmadığını anladılar. Annem eczacı, önce o atladı geldi, teyzem de İtalya’dan geldi, o da doktor. Vücudum perişan haldeydi. Tabii şok oldular beni öyle görünce. Babam biraz daha geç gelsin istedim, beni öyle görmesin diye...

"Sokağa bile çok çıkmıyorum"

-Yani dayağın izleri sadece kollarında değil, bütün vücudunda mıydı?

Evet. Ve başına gelenleri anlatırken tekrar tekrar yaşıyorsun... Kendini çok kötü hissediyorsun, ruhun yırtılıyor... Gururun da çok inciniyor. Ama ben, kendimi mağdur olarak kabul etmedim. Utanacağım bir şey yapmadım. Dayak yemiş olmak benim utanmamı gerektiren bir şey değil, utanması gereken ben değilim... Öyle vahşi bir şeymiş ki çok garip bir uyanış yaşıyorsun. Güya hepimiz dayağa karşıyız değil mi? Duyarlı insanlarız. Ben de öyleydim, hatta bir sanatçı olarak daha da duyarlıyım zannediyordum. Ama biz o kurduğumuz cümlelerin “özne”si değiliz ya, dolayısıyla bize hep üçüncü sayfa haberi gibi geliyor, hep başkasının başına gelirmiş gibi geliyor. Ben bizzat yaşadım, 45 dakika dayak yedim. Korkunç bir şey! Tabii ki çok sarstı beni. Hâlâ kendime gelemedim, toparlayamadım kendimi. Sokağa bile çok çıkmıyorum...

"5 dakika evvel canım cicim’dik. Evlenmeyi, çocuk yapmayı konuşuyorduk"

-Annen seni o halde görünce ne yaptı, ne dedi?

Ağzından çıkan laf: “Bu asla kabul edilemez!” oldu. Ve ben aslında ailemin desteğini de alabildiğim için belki bu kadar cesur olabildim. Çünkü duygudan duyguya sürükleniyorsunuz. Garip bir vicdan da yapıyorsunuz. Çünkü biz bu dayak hadisesinden 5 dakika evvel aslında canım cicim’dik. Evlenmeyi, çocuk yapmayı konuşuyorduk. O yüzden ardından olanlar çok kırıcı. Zaten derin bir kırgınlık da hissediyorum...

"Dünyanın en insafsızca ve vicdansızca şeyi"

-Bir sürü bilgi kirliliği ve çarpıtma var. Ne hissediyor insan?

Zifiri karanlık bir odada böyle bir köşeye sinmiş biri gibi hissediyor insan kendini! Bu kadarını tahmin etmedim açıkçası. Hiç kimse edemez. Biz güvenmek isteriz karşımızdakine. Ben öyle bir insanım. Şaştım kaldım. Dolayısıyla, “Yok artık, daha neler söylenecek, yazılıp çizilecek!” gibi bir noktaya geldim. Bütün bunlar da şiddetin başka bir türü. Bitmiyor şiddet yani. Şiddet de demeyelim ya, dayak bu... Bence bu böyle söylenmeli. Kadına şiddet, erkeğe şiddet, hayvana şiddet falan değil, dayak bu! Ve bu, dünyanın en insafsızca ve vicdansızca şeyi... Bir tek konuda kendimi çok şanslı hissediyorum, o kadar çok dostum varmış ki. O kadar çok sırtımı sıvazlayacak insanım varmış ki. Başıma gelenlere kadınlar delirdi tamam, ama aynı zamanda erkekler de kızdı. Ne kadar medeni insan varmış etrafımda. Bu da beni çok mutlu etti...

"Dayağı desteklemek diye bir şey olamaz"

-Türkiye her konuda olduğu gibi bu konuda da ikiye bölündü, “Sılacılar” ve “Kuralcılar” olarak... Bununla ilgili ne düşündün?

Bu, yanlış bir bölünme. “Dayağı desteklemek” diye bir şey olamaz, olmamalı. Bu tip şeyleri duyduğum zaman, “O da demek ki karısını, sevgilisini dövüyor!” diye düşündüm. Ve oradan demek ki kendini aklamaya çalışıyor. Başka hiçbir açıklaması olamaz. Hiç kimse dayağı ya da herhangi bir şiddeti savunamaz. Bu sadece erkeğin kadını dövmesiyle ilgili değil, çocuğa şiddet, hayvana şiddet, hepsi için geçerli. Bir kere gayrı medeni, gayrı ahlaki ve gayri insanı... Hepimiz bu anlayışla mücadele etmeliyiz!"

Röportajın tamamı için tıklayınız...

ÜYE YORUMLARI

Yorum Yap

Facebook Yorumları