VARLIK ÖZMENEK

Melih Aşık; Mesleğin ün tarafına, reklam tuzağına kanmadı. Sosyalist aydın kimliğini her şeyin önünde tuttu. Erken denebilecek yaşta, 6 yıl önce 20 Ağustos’ta aramızdan ayrıldı.

Alman askerleri İkinci Dünya Savaşında bir arkadaşları öldüğünde akşam aynı şarkıyı söylerlermiş:

- İch Hatt einen Kamarade...

Yani:

“Bir arkadaşım vardı...”

Benim de çok sevdiğim bir arkadaşım vardı:

Varlık Özmenek...

Ankara Televizyonuna girişte 1967’de sınav kapısında tanıştık. Sonra hiç ayrılmadık. TRT’den atılınca Yenigün Gazetesinde, 7 Gün Dergisi’nde birlikte çalıştık. Müthiş esprili bir adamdı. Ne anlatırsa güzel anlatırdı. Türkçeyi çok güzel kullanırdı. Sonraki yıllarda Yürüyüş Dergisi’nde yazdı, Bilim Sanat Dergisi’nin editörlüğünü yaptı. İsveç ve Almanya radyolarının Ankara muhabirliğini üstlendi. Köy Enstitülerinde efsane olmuş bir eğitimcinin; Hamit Özmenek’in oğluydu. Gazeteciden çok eğitimciydi.

Birlikte bu fotoğrafımız çıktı albümden, 60 yıl önce çekilmiş. (Varlık Özmenek solda)

Mesleğin ün tarafına, reklam tuzağına kanmadı. Sosyalist aydın kimliğini her şeyin önünde tuttu. Erken denebilecek yaşta, 6 yıl önce 20 Ağustos’ta aramızdan ayrıldı. Bizlere soylu bir adamın silinmeyecek anılarını bıraktı. Sevgili çocukları Aslı ve Elif ile torunlarına da aynen öyle...

Sonsuz bir sevgi ile anıyoruz soylu arkadaşımızı...Ve değerli eşi Aylin Özmenek’i…

YALNIZLIK- SIRADANLIK

Zeki insanlar yalnızdır. Onların yalnızlığı halktan kopuk olduklarından veya kibirlerinden değil zeki insanlar oluşundandır çoğu zaman.

Ünlü filozof Arthur Schopenhauer, “Hayatın Bilgeliği Üzerine Aforizmalar” adlı eserinde insanın iki temel seçeneği olduğunu savunur:

“Ya yalnızlık ya sıradanlık”

. Ona göre, bir insanın zihinsel kapasitesi ne kadar genişse, dış dünyadaki insanların sığ sohbetleri ve yüzeysel ilgileri ona o kadar yetersiz ve sıkıcı gelecektir. Bir insan kendi iç dünyasında ne kadar zenginse, dış dünyaya o kadar az ihtiyaç duyar.

. Zeki insanlar, düşünceleriyle, sanatla, felsefeyle veya yaratıcı uğraşlarla meşgul olduklarında kendi kendilerine yeterler.

. Sıradan insanlar kendi içsel boşluklarını kapatmak için sürekli başkalarıyla etkileşime girme ve kalabalıklar içinde olma ihtiyacı duyarlar.

. Çoğu insan için geçerli olan toplumsal normlar, alışkanlıklar ve “küçük dertler”, zeki bir insan için önemsiz veya mantıksız görünebilir. Bu durum, zeki insanın çevresindekilerle ortak bir payda bulmasını zorlaştırır.

. Zekâ düzeyi yükseldikçe insanın diğer insanlardan “ayrışma” derecesi de artar.

. Sıradan insanlar birbirine benzerler ve bir topluluk içinde rahat ederler. Ancak zeki veya dahi olan kişi, toplumdan farklı bir frekansta düşünür. Dolayısıyla, yalnızlık onun için bir ceza değil, kendi düşünce evrenini koruma altına alabileceği güvenli bir liman olur... 

TERMİNAL

Haydarpaşa Garı emekliye sevk edildi, Anadolu trenlerinin kalkış istasyonu Söğütlüçeşme’ye alındı. Bu istasyonun altına da Terminal adı verilen bir büyük çarşı inşa edildi. Gittik, gezdik. Lokantalar, kafeler ve ithal ağırlıklı gıda ürünleri satan mağazalar çoğunlukta... İçinde yolcuların rahat edeceği oturma alanları mevcut. Lokantaların bir kısmı her keseye uygun sayılabilir. Örneğin 40 çeşit çorba satan HEBUN adlı mekânda kocaman bir kase çorbayı 220 liraya içebilirsiniz. Yiyeceği dışardan alıp içerde yemek de mümkün. Bu arada önemli eksikler de var. Örneğin kitap satan yer yok. Gazete satan büfe yok. Dünyada içinde gazete satılmayan tek tren garı burası olmalı. Bu arada çocukların vakit geçirebileceği bir alan mevcut değil. Oyuncakçı da yok.

Umarız Terminal’i işletenler bu eleştirileri ciddiye alır... 

VECİZ

“Din adamlarının vaazları iyi niyetli kişileri erdem yolunda tutmaya yarar ama kötü niyetli kişilerin vaazla erdem yoluna girdiği hiç görülmemiştir, görülmüş olsa dahi enderdir.”

★ ★ ★

“Bir şeyi arzuladığımızda ya da onun peşinden koştuğumuzda zihnimiz o şeyin sadece iyi taraflarına odaklanır; onu elde ettiğimizde ise yalnızca kötü yanlarına odaklanırız.”

★ ★ ★

“Ancak birbirimizden nefret edecek kadar dindarız, birbirimizi sevecek kadar değil”

Jonathan Swift