Notting Hill vs. Gezi Parkı

Aklınıza hemen Julia Roberts ve Hugh Grant’in rol aldığı romantik komedi filmi gelmesin...

Aklınıza hemen Julia Roberts ve Hugh Grant’in rol aldığı romantik komedi filmi gelmesin. Aslında Londra’daki Notting Hill semti filmin çekiminden 50 yıl önce çok daha çalkantılı olaylara ev sahipliği yapmış bir muhit. 1958 yılının yaz günlerinde başlayan halk ayaklanması, bizlere Gezi Parkı’nın geleceği konusunda önemli ipuçları veriyor.

İkinci Dünya Savaşı’nın bitmesiyle beraber, birçok göçmen İngiltere’nin sömürgesi altındaki ülkelerden Londra’ya yerleşmeye başlar. Karayip coğrafyasının siyahî insanları Notting Hill’e yerleşmeye başlayınca, bölgedeki bazı ırkçı gruplar tarafından hedef haline gelirler. Engellenemeyen olaylar 1958 yılının yaz aylarında iyiden iyiye tırmanışa geçer ve basit bir karı-koca kavgası, tüm kasabayı etkileyen bir çatışmaya dönüşüverir.

Majbritt Morrison adındaki İsveç asıllı bir bayan, Jamaikalı eşi Raymond Morrison ile sokakta tartıştığı sırada (29 Ağustos 1958, Cuma akşamı) 10 kişilik beyaz bir ırkçı grup tarafından saldırıya uğrar. Raymond’un arkadaşları da kavgaya müdahil olur ve devamındaki Cumartesi günü Notting Hill’de önü kesilemez protesto gösterileri düzenlenir. Çoğu kere şiddetli çatışmalara sahne olan olaylar 5 Eylül akşamına kadar devam eder. Birçok Karayip asıllı göçmenin evi yağmalanır, onlarca kişi yaralanır, olaylar neticesinde 100’den fazla kişi tutuklanır, silahlı birçok kişi polis tarafından yakalanır ve birçok ev ve işyeri saldırılardan etkilenir.

Neyse ki, Notting Hill olayları hükümet tarafından kışkırtılmadığı için kanlı olaylar başarılı bir şekilde engellenmiş. Claudia Jones adındaki bir aktivist 30 Ocak 1959 tarihinde ırkıçı saldırılara tepki olarak Notting Hill Karnavalı’nı düzenler ve bu etkinlik çevre halkı tarafından çabucak kabul görür. İlerleyen yıllarda karnaval, Notting Hill saldırılarının yaşandığı tarihe taşınır ve böylece çirkin olayların yıldönümü olumsuz havasından kurtularak, aksine insanları birleştirici bir hale getirilir.

Öyleyse, neden Gezi Parkı olayları da Notting Hill Karnavalı gibi bir festivale dönüştürülmesin? Birbirine bu denli yabancı iki toplum olan Karayip İnsanı ile İngilizler kucaklaşabiliyorken, biz neden kendi insanımıza bu kadar uzağız?

Gezi’nin yıldönümüne saatler kaldı, fakat hepimiz diken üstündeyiz. Toplumun yarısı diğerine canavarmış gibi gösteriliyor. Ama bu gidişat bir gün son bulacak. O zaman biz de uygar toplumlar gibi birbirimizi kucaklamayı öğrenebileceğiz. Ama yine de 1. Yaş günün kutlu olsun Gezi Parkı!